Okres międzywojenny

Okres międzywojenny

Niepodległa stolica stała się centralnym ośrodkiem życia gospodarczego i administracyjnego kraju a Ochota miejscem szczególnego rozwoju. Powiększono obszar dzielnicy, a tereny przeznaczono na zagospodarowanie reprezentacyjne, mieszkaniowe i akademickie. Inwestorami były spółdzielnie mieszkaniowe, które realizowały plany urbanistyczne oparte na miastach - ogrodach. Nastąpiła rozbudowa komunikacji miejskiej i kolejowej.

W roku 1923 przeprowadzono linię tramwajową do Okęcia, a w roku 1927 uruchomiono linię Elektrycznej Kolei Dojazdowej od ul. Marszałkowskiej w kierunku Włoch i Milanówka. Ważnym węzłem komunikacyjnym stał się plac Narutowicza. Jego rejon zabudowano domami akademickimi w ramach osiedla „Bratniak” (Centrala Akademicka Bratnia Pomoc), a w centrum miasteczka studenckiego stanął dziewięciopiętrowy gmach o żelbetonowej konstrukcji zastosowanej w kraju po raz pierwszy.

W latach 1933-1934 powstała aleja Żwirki i Wigury, która połączyła miasto z lotniskiem. Dzisiaj ozdobą ronda jest Pomnik Lotnika, będący rekonstrukcją odsłoniętego 11 listopada 1932 roku pierwowzoru na placu Unii Lubelskiej.

Odzyskanie niepodległości, bardzo szybko wpłynęło na rozwój nauki i oświaty dzielnicy. Przy ulicy Grójeckiej 93 w latach 1925 -1928 wybudowano monumentalny, obszerny gmach przypominający barokowy pałac, w którym mieściły się dwie szkoły powszechne: dla dziewcząt i chłopców.

W latach trzydziestych powstała Wolna Wszechnica, nowoczesna szkoła wyższa, kształcąca ludzi pracujących zawodowo, nauczycieli, organizatorów gospodarki, oświaty i kultury. Wykładowcami Wszechnicy byli: m.in. Ludwik Krzywicki – rektor i Janusz Korczak.

Przy ul. Wawelskiej w roku 1932 powstał z funduszy zebranych od polskiego społeczeństwa Instytut Radowy im. Marii Skłodowskiej – Curie. Noblistka była pomysłodawczynią powstania instytutu do walki z rakiem, uczestniczyła wmurowaniu kamienia węgielnego, była ofiarodawcą radu.